Τις Μυροφόρες γυναίκες, αυτές που πρώτες πληροφορήθηκαν την Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ενώ ήταν έτοιμες να αλείψουν μύρα το νεκρό (όπως νόμιζαν) Σώμα Του, εόρτασαν οι ευσεβείς πιστοί στην Κωμόπολη της Ν. Μεσήμβριας ν. Θεσσαλονίκης, σήμερα Κυριακή 04 Μαΐου 2025, ημέρα κατά την οποία στον περικαλλή Ιερό Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου τιμάται ιδιαιτέρως η Παναγία η Μεγαριώτισσα.
Των όλων Ιερών Ακολουθιών προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, πλαισιούμενος από τον Προϊστάμενο του Ναού Παν. Αρχιμ. π. Μιχαήλ Δάνιο, τον Αρχιερ. Επίτροπο Αγίου Αθανασίου Πρωτ. π. Θεόδωρο Κερεστετζή, τον Αρχιδιάκονο π. Φιλόθεο Τσαμπαζάκη και τον Διάκονο π. Εφραίμ Αλεξανδρίδη.
Το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας με επικεφαλής τον Βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης κ. Θεόδωρο Καράογλου και τον Δήμαρχο Χαλκηδόνος κ. Σταύρο Αναγνωστόπουλο προσήλθε να τιμήσει το θάρρος και την τόλμη των Μυροφόρων γυναικών μέσα σε κλίμα χαράς από την όντως πεπληρωμένη Ανάσταση του Χριστού που κατακλύζει αυτή την περίοδο την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Στο κήρυγμά του ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς τόνισε ότι μόλις δύο εβδομάδες από την λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου, ίσως θα περιμέναμε να ακούσουμε μία ακόμη εξιστόρηση εμφάνισης του αναστημένου Χριστού. Η Εκκλησία όμως μας γυρίζει πίσω, στο χρόνο των γεγονότων που συνέβησαν αμέσως μετά τον θάνατό Του. Παρακολουθούμε την Αποκαθήλωση και την Ταφή Του και ακούμε το χαρμόσυνο μήνυμα της Αναστάσεως.
«Οι πρωταγωνιστές σήμερα είναι άνθρωποι
απλοί, σαν εμάς. Πρόσωπα πού βίωσαν τα δραματικά γεγονότα και βυθίστηκαν σε μεγάλη απογοήτευση, βλέποντας τον αγαπημένο τους Ιησού σαν ένα μεγάλο ηττημένο πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά και μετά μέσα στον Τάφο. Αυτές όμως οι γυναίκες έγιναν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεώς Του, όταν πήγαν να αλείψουν με αρώματα και μύρα το νεκρικό σώμα και έζησαν το θαύμα της Αναστάσεως. Παράλληλα μ’ αυτές, η Εκκλησία τιμά και μνημονεύει σήμερα και τους δύο μαθητές του Κυρίου, τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία, ευσχήμονα βουλευτή, και το Νικόδημο, το νυκτερινό μαθητή. Ο πρώτος τόλμησε και ζήτησε το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο, για να το ενταφιάσει και ο δεύτερος, δάνεισε τον τάφο του, για να εναποθέσουν το άχραντο σώμα του Θεανθρώπου.
Οι Μυροφόρες αγαπητοί μου, είναι απλές γυναίκες, των οποίων η καρδιά είναι βέβαιο πως ένιωσε και τον φόβο και την απογοήτευση. Γυναίκες όμως, που η αγάπη τους για τον Διδάσκαλο τις έκανε τολμηρές και αποφασιστικές. Την ώρα που οι Μαθητές είχαν σκορπίσει και κλειδαμπαρωθεί στο υπερώο, αυτές αποδεικνύονται πιστές στην αγάπη τους και αναλαμβάνουν το κόστος της αφοσιώσεώς τους, γνωρίζοντας πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να οδηγηθούν ακόμη και στο θάνατο. Εδώ ακριβώς φαίνεται η τρέλα της αγάπης, που ξεπερνά το φόβο και ξεπερνά κι αυτόν ακόμα τον θάνατο.
Είναι γνωστή η θέση της γυναίκας στον αρχαίον κόσμο. Η γυναίκα ήταν μια ύπαρξη, η οποία απλώς ικανοποιούσε και ευχαριστούσε τον άνδρα και αυτή δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά ένα αντικείμενο, ένα Res, ένα πράγμα. Η θέση της αργότερα στην Παλαιά Διαθήκη, υπερέβαλε κατά πολύ την κατάσταση της εξωβιβλικής γυναίκας. Αλλά και αυτή τη θέση της γυναίκας στην Παλαιά Διαθήκη, κατά πολύ υπερβάλλει η θέση της στη Καινή Διαθήκη. Χωρίς υπερβολή, η θέση της γυναίκας μέσα στον Χριστιανισμό, είναι η θέση της Εύας στον Παράδεισο προπτωτικά. Ακόμη περισσότερο η καταξιωμένη χριστιανή γυναίκα είναι και έχει ως πρότυπο την Θεοτόκο.
Αδελφοί μου, η σημερινή ευαγγελική περικοπή μοιάζει να απευθύνεται προς όλους μας. Αλήθεια, εμείς τι θα κάναμε στη θέση αυτών των ανθρώπων; Τόσο οι Μυροφόρες, όσο και οι δύο κρυφοί μαθητές του Κυρίου και Βουλευτές, μέλη του Συνεδρίου, διακινδύνευσαν και τη φήμη τους και τις θέσεις τους, μα πάνω απ’ όλα διακινδύνευσαν την ίδια τους τη ζωή, για την αγάπη του Εσταυρωμένου. Και αν προς στιγμή φοβήθηκαν και απογοητεύθηκαν, νομίζοντας ηττημένο τον Σωτήρα, που κείτονταν νεκρός στο σταυρό πάνω στο Γολγοθά, η αγάπη τους για Εκείνον νίκησε τον φόβο και την απογοήτευση και γέμισε τις καρδιές τους με την ανεκλάλητη χαρά και το φως της Αναστάσεώς Του. Τη χαρά που δεν μπορούσε πλέον κανείς να την πάρει από μέσα τους, όπως ο Ίδιος είχε υποσχεθεί, λίγο πριν το πάθος Του, στους μαθητές Του.
Ο άνθρωπος δε θα σταματήσει ποτέ να διψά για τη χαρά, για το φως, για την αλήθεια. Στις μέρες μας όμως τα ψάχνει σε λάθος μέρη και πηγές. Τα ψάχνει σε μέρη και πηγές που του προσφέρουν απογοήτευση και όζουν, μυρίζουν, θάνατο.
Κάθε φορά όμως, που ο θάνατος θα δείχνει πως είναι ο μεγάλος νικητής, εμείς, ως Εκκλησία του Αναστημένου Χριστού, θα διακηρύττουμε περίτρανα, πως η χαρά, το φως και η αληθινή ζωή εκ του κενού Τάφου ανέτειλαν! Χρόνια πολλά!».