Την πρώτη Κυριακή του μηνός Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί να εορτάζεται η μνήμη πάντων των εν Καππαδοκία Πατέρων και με την ευκαιρία αυτή ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος μετέβη στην Πλαγιά Κιλκίς, και συγκεκριμένα στον Ιερό Ναό του Τιμίου Προδρόμου, στον οποία χοροστάτησε του Όρθρου, προέστη της Θείας Λειτουργίας και κήρυξε τον θείο λόγο.
Η Πλαγιά κατοικείται ως επί των πλείστων από απογόνους Καππαδόκων, τους οποίους τιμούν τόσο λειτουργικώς, όσο και μέσα από τις πολιτιστικές δράσεις που εστιάζουν στη διατήρηση της παράδοσης και των εθίμων.
Επικεφαλής του Λαού ήταν ο Αντιπεριφερειάρχης Κιλκίς κ. Ανδρέας Βεργίδης, ο οποίος κατάγεται από την Πλαγιά και ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Γεώργιος Χουρσεΐδης.
Στο κήρυγμά του ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς αναλύοντας την ακουτισθείσα Ευαγγελική Περικοπή, στην οποία ο Κύριος παρουσιάσει τον πλούσιο με την τραγική του κατάληξη, ως παράδειγμα προς αποφυγή και τον φτωχό Λάζαρο, ως παράδειγμα προς μίμηση, ώστε να κατανοήσουμε, όπως σημείωσε τη σωματική και πνευματική μας αδυναμία και να αντιληφθούμε, ότι μπροστά στο Θεό είμαστε φτωχοί. Αυτό, δηλαδή, που έκανε ο Λάζαρος και απόλαυσε τη χαρά του Παραδείσου.
“Λέμε ότι η κοινωνία μας έχει γίνει ζούγκλα και αναζητάμε τα αίτια των διαφόρων κρίσεων και τους υπεύθυνους αυτών των καταστάσεων. Η σημερινή ευαγγελική διήγηση είναι αποκαλυπτική για το τί ζητά ο Χριστός από τον άνθρωπο κάθε εποχής. Ο Χριστός ζητά πρώτιστα την πλήρη αποδέσμευση του ανθρώπου από ό,τι τον κρατά προσκολλημένο στα γήινα και το ολοκληρωτικό δόσιμό του στον Θεό. Τα υλικά αγαθά προσφέρονται ως δώρα από τον Θεό στον άνθρωπο, για να γίνουν πηγή ευζωίας και απόλαυσης, αλλά και αφορμή ευχαριστίας και δοξολογίας προς τον πάροχο Δημιουργό” είπε χαρακτηριστικά και συνέχισε: “Αδελφοί μου, το πρόβλημα του «πλουσίου» και του «φτωχού» της παραβολής δεν είναι οικονομικό και κοινωνικό, αλλά καθαρά πνευματικό. Ο Κύριος δεν έρχεται σαν κοινωνικός αναμορφωτής, για να ανατρέψει τα οικονομικά δεδομένα της εποχής του ή και κάθε εποχής. Δεν βλέπει τον άνθρωπο μέσα από οικονομικά και κοινωνικά πλαίσια, αλλά εξετάζει τη ζωή του με κριτήρια καθαρά πνευματικά. Αυτό που επιδιώκει ο Ιησούς είναι να αφυπνίσει τον πλούσιο και σκληρόκαρδο άνθρωπο, για την σκανδαλώδη περιφρόνηση και συμπεριφορά του απέναντι στον φτωχό Λάζαρο. Η αγάπη ήταν άγνωστη στη ζωή του πλουσίου. Το μεγαλύτερο θαύμα πάνω στη γη είναι η αγάπη, η οποία πάντοτε μας εμπνέει και μας δίνει χαρά. Ο ευαγγελικός λόγος του Κυρίου είναι λόγος αγαπητικός, αφού ο Ίδιος ο Θεός είναι αγάπη!”
Ο Σεβασμιώτατος αναρωτήθηκε, πώς να γευθεί τον Παράδεισο μια ψυχή σκληρόκαρδη και άπονη ανάμεσα στις εξαγιασμένες ψυχές τόσων ανθρώπων δοκιμασμένων από τον πόνο και τις θλίψεις της ζωής; Μια ψυχή απογυμνωμένη από αισθήματα αγάπης, φιλαλληλίας και επικοινωνίας προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο; Μια ψυχή που δεν γνωρίζει την ύπαρξη του «εμείς» πέρα από την ατομικιστική ύπαρξη του «εγώ»; Το μέλλον τέτοιων ψυχών είναι δυσοίωνο και καταγράφεται στη σημερινή παραβολή. Και το χειρότερο είναι, πως αυτό το δυσοίωνο μέλλον το προετοιμάζουμε μόνοι μας για τον εαυτό μας, χτίζοντας με τα ίδια μας τα χέρια την μελλοντική μας κόλαση.
Και κατέληξε προτρέποντας τους πιστούς να ακολουθήσουν με υπομονή και καρτερικότητα το παράδειγμα της ανεξικακίας του Λαζάρου, για να μπορέσουμε να γευθούμε τη χαρά και τη γλυκύτητα του Παραδείσου. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε τη λαϊκή μας παροιμία πως «ό,τι σπέρνουμε εκείνο και θερίζουμε».
Στο τέλος τέλεσε τρισάγιο υπέρ μακαρίας μνήμης και αιωνίου αναπαύσεως του μακαριστού Μητροπολίτου Πολυανής και Κιλκισίου Κυρίλλου, ο οποίος ήταν ο δεύτερος στη σειρά Μητροπολίτης από την ίδρυση της Ιεράς Μητροπόλεως, και σαν σήμερα εκοιμήθη εν Κυρίω.
Ειδική αναφορά έκανε επίσης στους Καππαδόκες Πατέρες, για τους οποίους χαίρεται και καυχάται η αγιοτρόφος Καππαδοκία, παροτρύνοντας το ευλαβές εκκλησίασμα να εκζητούν τις πρεσβείες τους.
