Στον Ιερό Ναό Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού της ακριτικής κωμοπόλεως του Σ.Σ. Μουριών Κιλκίς, στους προπόδες του όρους Μπέλες και κοντά στην λίμνη Δοϊράνη, ιερούργησε σήμερα, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, 13 Σεπτεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος.
Ακολουθούμενος από τον Αρχιδιάκονο π. Φιλόθεο Τσαμπαζάκη και τον Διάκονο π. Γεώργιο Ποιμενίδη, ο Σεβασμιώτατος έγινε δεκτός με αισθήματα τιμής και σεβασμού από τον εφημέριο του Ναού Αρχιμ. Ευσέβιο Κλώπα και το ποίμνιο της ακριτικής ενορίας με επικεφαλής τον πρόεδρο της τοπικής Κοινότητας κ. Απόστολο Φωκά.
Χοροστάτησε του Όρθρου και προέστη του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας ενώ κήρυξε τον Θείο λόγο στους ευσεβείς πιστούς προετοιμάζοντας τους για την επικείμενη μεγάλη εορτή της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, αναλύοντας την βαθύτατα θεολογική και σωτηριολογική, περικοπή από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο. Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, συνομιλώντας μέσα στη σιωπή της νύχτας με τον διδάσκαλο του Ισραήλ Νικόδημο, ξεδιπλώνει το αιώνιο σχέδιο της θείας οικονομίας του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου.
«Ουδείς αναβέβηκεν εις τον ουρανὸν ει μη ο εκ του ουρανού καταβάς, ο υιός του ανθρώπου ο ων εν τω ουρανώ» (Ιωάν. γ΄, 13). Ο Χριστός ξεκινά αποκαλύπτοντας τη θεία Του προέλευση. Κανένας άνθρωπος δεν μπόρεσε ποτέ με τις δικές του δυνάμεις να ανέβει στον ουρανό για να γνωρίσει τα μυστήρια του Θεού. Χρειαζόταν η συγκατάβαση του ίδιου του Θεού Ο Χριστός κατέβηκε όχι αλλάζοντας τόπο, αφού ο Θεός είναι πανταχού παρών, αλλά προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη σάρκα, για να ανυψώσει εμάς στον ουρανό» είπε στην αρχή της ομιλίας του και συνέχισε:
«Και καθὼς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμῳ, ούτως υψωθήναι δει τον υιόν του ανθρώπου…» (Ιωάν. γ΄ 14). Ο Κύριος χρησιμοποιεί ένα ιστορικό γεγονός από την Παλαιά Διαθήκη, για να προφητεύσει τη δική Του Σταύρωση. Όταν οι Ισραηλίτες επαναστάτησαν στην έρημο, ο Θεός επέτρεψε να τους δαγκώσουν δηλητηριώδη φίδια. Όταν μετανόησαν, ο Μωυσής κατασκεύασε έναν χάλκινο φίδι και το ύψωσε πάνω σε ένα ξύλο. Όποιος είχε πληγωθεί και κοιτούσε τον χάλκινο φίδι, θεραπευόταν αμέσως και ζούσε. Οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν εδώ μια συγκλονιστική προτύπωση του Τιμίου Σταυρού. Κατά τον Άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας «το φίδι στην έρημο είχε τη μορφή του αληθινού φιδιού, αλλά δεν είχε το δηλητήριό του. Με τον ίδιο τρόπο, ο Χριστός ήρθε «εν ομοιώματι σαρκός αμαρτίας» (Ρωμ. η΄ 3), έγινε αληθινός άνθρωπος, αλλά παρέμεινε απολύτως αναμάρτητος» (Εξήγησις εις το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον). Έτσι και ο Σταυρός ανατρέπει τους νόμους της φύσης. Εκεί που το φίδι έφερνε τον θάνατο, η εικόνα του Τιμίου Σταυρού έφερε τη ζωή και ο Σταυρός, από εργαλείο ατιμωτικού θανάτου, μεταβάλλεται σε πηγή ζωής και ιαμάτων.
«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο θεὸς τον κόσμον, ώστε τον υιὸν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πίστευων εις αυτόν μη απόληται, αλλ᾽ έχῃ ζωὴν αιώνιον.» (Ιωάν. γ΄, 16). Αυτός ο στίχος αποτελεί την πεμπτουσία ολόκληρης της Αγίας Γραφής. Μας αποκαλύπτει την ανείπωτη αγάπη του Θεού και την μεγάλη Του φιλανθρωπία. Μας αποκαλύπτει ότι, το κίνητρο της ενανθρώπισης και της Σταύρωσης δεν είναι η οργή του Θεού ή κάποια νομική ικανοποίηση της δικαιοσύνης Του, αλλά η άμετρη θυσιαστική Του αγάπη για το δημιούργημά Του. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, στην «Προς Θαλάσσιον» επιστολή συμπληρώνει ότι, η σωτηρία δεν επιβάλλεται αναγκαστικά. Η φράση «ίνα πας ο πιστεύων» δείχνει, ότι ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Σταυρός είναι η ανοιχτή αγκαλιά Του, αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε το βήμα της πίστης και της ανταπόκρισης σε αυτή την αγάπη.
«Ου γαρ απέστειλεν ο θεὸς τον υιὸν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνῃ τον κόσμον, αλλ᾽ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάν. γ΄ 17). Η πρώτη έλευση του Κυρίου δεν είχε χαρακτήρα δικαστικό ή τιμωρητικό. Ο Χριστός ήρθε ως Ιατρός και Σωτήρας. Ο Ιερός Αυγουστίνος παρατηρεί εύστοχα «Ο ιατρός έρχεται για να θεραπεύσει τον άρρωστο. Αν ο άρρωστος αρνηθεί να πάρει το φάρμακο, πεθαίνει από την ίδια του την ασθένεια, όχι επειδή τον καταδίκασε ο γιατρός» (Ομιλίες εις το κατά Ιωάννην). Επομένως η κρίση είναι η αυτοκατάκριση του ανθρώπου που προτιμά το σκοτάδι της αμαρτίας από το Φως του Χριστού».
Στο τέλος τόνισε ότι η σημερινή ημέρα, Κυριακή προ της Υψώσεως, μάς καλεί όλους να στραφούμε στον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός δεν είναι ούτε κόσμημα, ούτε σύμβολο παθητικότητας. Είναι το αποτύπωμα της Αγάπης του Θεού στην ιστορία και τους κάλεσε να προσέλθουν για να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό, όχι με τυπικότητα, αλλά με συντριβή καρδιάς, με ευγνωμοσύνη και με πίστη, ζητώντας από τον Κύριο να αξιώσει τον πιστό λαό της επουρανίου και αιωνίου Του Βασιλείας.