Στον εξωραϊσμένο Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους του ομώνυμου οικισμού της Δοϊράνης, ιερούργησε σήμερα, Κυριακή της Απόκρεω, 15 Φεβρουαρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, τιμώντας μεθεορτίως την ιερή μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους.
Πλαισιωμένος από τους διακόνους της Ιεράς Μητροπόλεως και τον εφημέριο του Ναού π. Αχίλλειο Κοσμίδη, ο Σεβασμιώτατος κήρυξε τον θείο λόγο στο εκκλησίασμα, στο οποίο μετείχαν προσευχητικώς ο πρόεδρος της τοπικής Κοινότητας κ. Μιχάλης Κοπαλίδης και ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίου Χαραλάμπους κ. Χρήστος Τσαλικίδης.
Ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς τόνισε μεταξύ των άλλων:
«Ολόκληρο το σωτηριολογικό έργο του Θεού για τον κόσμο, αγαπητοί μου αδελφοί,
στηρίζεται σε δύο άξονες, τους οποίους απαρτίζουν οι δύο παρουσίες του Χριστού στον κόσμο. Η πρώτη παρουσία είναι η ενσάρκωση του Θεού Λόγου, η οποία έγινε ταπεινά και αθόρυβα, δηλώνοντας την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του Θεού, για τον άνθρωπο. Η δεύτερη παρουσία όμως, που δεν έγινε ακόμα, έχει εσχατολογικό χαρακτήρα και θα σημάνει το τέλος της ιστορίας του κόσμου. Δεν θα γίνει αθόρυβα και ταπεινά, αλλά θα γίνει μεγαλόπρεπα, όπως ο ίδιος ο Κύριος επισημαίνει στη σημερινή Του ευαγγελική περικοπή, «εν τη δόξῃ αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ᾿ αυτού» (Ματθ. κε’, 31). Η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα γίνει, για να δείξει τη δικαιοκρισία Του, αφού από τον κόσμο απουσιάζει η δικαιοσύνη. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Ούτε ο έλεος αυτού άκριτος, ούτε η κρίσης ανελεήμων» λέει ο Μ. Βασίλειος.
Κριτήριο της ώρας εκείνης θα αποτελέσει το πώς ζήσαμε σε σχέση με τον συνάνθρωπό μας μέσα στην κοινωνία, που είναι έκφραση ζωής και θεμελιώνεται στην ένωση με τον Χριστό εν Αγίῳ Πνεύματι. Κινητήρια δύναμη αυτής της σχέσης πρέπει να είναι η αγάπη προς τον «πλησίον». Μια αγάπη, όχι φαινομενική και αφηρημένη, αλλά ουσιαστική και πραγματική, μια αγάπη θυσιαστική και εγκολπωμένη στην κατά Χριστόν αγάπη «επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλθετε προς με» (Ματθ. κε’, 35-36). Μόνο αυτή η αγάπη αποτελεί τον φυσικό τρόπο ύπαρξης του χριστιανού. Μόνο μέσα από αυτή την αγάπη του Εκκλησιαστικού Σώματος μπορεί να ξεδιπλωθεί ο άνθρωπος και να βγει από τον εαυτό του, για να έρθει σε κοινωνία με τον πλησίον του και κατ’ επέκταση με τον ίδιο το Θεό.
Η αλλοτρίωση που παρατηρείται σήμερα σε κάθε τομέα της ζωής μας, είναι αποκαλυπτική, για τον άνθρωπο του αύριο. Ζώντας χωρίς Θεό, άρα και χωρίς αγάπη, αφού ο Θεός «αγάπη εστί», αδυνατεί ο άνθρωπος να επικοινωνήσει με τον συνάνθρωπο και θεοποιεί τον εαυτό του, καταδικάζοντάς τον στη μοναξιά της κολάσεως που δημιουργεί γύρω του και στην οποία κόλαση αυτοεξορίζεται».
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Αδελφοί μου, τη μόνη διέξοδο από το τέλμα αυτό αποτελεί η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας. Κι’ αυτό, γιατί μέσα στον ορθόδοξο χώρο η ζωή μας είναι η προέκταση της λατρείας, είναι η «λειτουργία μετά τη λειτουργία», είναι η ευχαριστία και η δοξολογία. Είναι η κοινωνία Θεού, αγγέλων και αγίων. Είναι η κοινωνία των προσώπων του εκκλησιαστικού σώματος, εκτός της οποίας ο άνθρωπος δεν σώζεται ως άτομο, αλλά ως πρόσωπο και μέλος του μυστικού σώματος, του σώματος του Χριστού».
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος: «Αγαπητοί μου, η Δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας είναι γεγονός. Το ομολογούμε άλλωστε και στο σύμβολο της πίστεως «και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Ο Χριστός ενδιαφέρεται πάντοτε για τον άνθρωπο. Έτσι θα έρθει για να μαζέψει τα παιδιά του, που ακολούθησαν τον δρόμο της ολοκληρωτικής αγάπης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο. Τον συνάνθρωπο, που θα τον δούμε ως προέκταση του δικού μας εαυτού, για να μπορέσουμε να τον φροντίσουμε και να τον διακονήσουμε αγόγγυστα. Βλέπουμε λοιπόν, πως κριτήριό Του θα είναι η αγάπη, όχι ως ένα απλό ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για μια αφηρημένη δικαιοσύνη και για κάποιους ανώνυμους «φτωχούς», αλλά η συγκεκριμένη και προσωπική αγάπη για τον άνθρωπο. Και ας μη ξεχνάμε, πως αγκαλιάζοντας την αγάπη, αγκαλιάζουμε τον ίδιο το Θεό».
Στο τέλος τέλεσε Τρισάγιο στον μακαριστό Μητροπολίτη πρώην Γάνου και Χώρας κυρό Αμφιλόχιο, δεόμενος υπέρ της ανάπαυσης της μακαρίας ψυχής του.