Αδέλφια και παιδιά μου εν Χριστώ,
Με τη Χάρη του Θεού, φτάνουμε σήμερα στο τέλος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Και παρόλο που αποτελεί την περίοδο του εκκλησιαστικού χρόνου που ταυτίζεται με τη νηστεία, η τελευταία αποτελεί μονάχα το μέσον, το εργαλείο για έναν απώτερο σκοπό. Και, ίσως παραδόξως, ο σκοπός αυτός δεν εντοπίζεται στο τέλος της διαδρομής. Βρίσκεται ήδη στην αρχή της. Αποτυπώνεται ήδη κατά την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, με την σπαρακτική υπόκλιση του τελώνη, με την θαρραλέα και επίπονη ενδοσκόπησή του, με την απλότητα της ταπείνωσής του. Με άλλες λέξεις, με το άνοιγμα της καρδιάς του. Αυτός είναι ο στόχος του πνευματικού αγώνα. Διότι εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να υψώνει τον εαυτό του, όπως ο Φαρισαίος, και τολμά να σταθεί αληθινός, εκεί αρχίζει ήδη να ανατέλλει το Φως της Αναστάσεως. Το τέλος του αγώνα, δηλαδή, είναι η εκκίνησή του.
Η Ανάσταση του Χριστού και όσων πιστέψουν σε Αυτόν δεν επιβάλλεται, αλλά εισέρχεται. Και εισέρχεται μόνο εκεί όπου βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Όχι σε καρδιές κλειστές από βεβαιότητες, από αλόγιστες επιθυμίες και αυτάρκεια, αλλά σε καρδιές διψασμένες, σε καρδιές που δεν έχουν τίποτα και, εξ αυτού του λόγου, έχουν τα πάντα. Πώς να υπάρξει θυσία χωρίς να δοκιμαστεί η επιθυμία; Πώς να υπάρξει ουράνια λύτρωση χωρίς να περιοριστεί η κοσμικότητα; Αυτή η προσπάθεια, η προκλητική, η δύσκολη για τη σημερινή εποχή της επίγειας αφθονίας, επαναλαμβάνεται κατ’ έτος όχι για να μας πονέσει. Γίνεται για να μας απελευθερώσει. Για να μας διδάξει ότι μπορούμε και χωρίς αυτά, αφού το κενό της έλλειψής τους θα αναπληρωθεί από το Άγιο Φως που ακτινοβολεί ο Τριαδικός Θεός.
Αδελφοί μου, αγωνιστήκαμε όλο αυτό το διάστημα για να πλατύνει η καρδιά μας. Για να αποτάξει την φαυλότητα της υποκρισίας και της υπερηφάνειας. Για να μην εξαρτάται από τα πεπερασμένα όρια του κόσμου, αλλά να αφήνεται στην άπειρη αγάπη του Θεού και στο σχέδιό Του. Και μάλιστα, σε έναν κόσμο όπου οι συγκρούσεις πληθαίνουν και ο άνθρωπος συνηθίζει στη σκληρότητα, η ειλικρίνεια ενώπιον του Θεού γίνεται πράξη ειρήνης. Γιατί όποιος συμφιλιώνεται αληθινά με τον Θεό, δεν μπορεί παρά να ποθεί και τη συμφιλίωση με τον πλησίον του.
Απόψε, αδελφοί μου, ο τελώνης είμαστε εμείς! Απόψε ο Κύριος εξέρχεται του μνημείου και μάς τείνει την διάτριτη, τίμια χείρα Του, για να μας εγείρει από την υπόκλιση. Για να μας επιβεβαιώσει ότι δεν θέλει την υποκρισία της τυπολατρίας και της υπερβολής. Την καρδιά μας θέλει! Θέλει να μας χαρίσει την ατέρμονη χαρά που σήμερα συνθλίβει τον Γολγοθά! Ας προσφέρουμε την απλότητα του τελώνη, για να λάβουμε το Φως που δεν δύει ποτέ. Ας ευφρανθούμε με τη μοναδική χαρά που δεν έχει χρόνο, δεν έχει θάνατο.
Με την Αγάπη! Με την Ανάσταση! Με την αιώνια ζωή!
Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!
Ο Μητροπολίτης
ο Πολυανής και Κιλκισίου Βαρθολομαίος