Την Κυριακή 30 Αυγούστου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, προέστην του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας που τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Τιμίου Προδρόμου στον ορεινό οικισμό Παρόχθιο του όρους Κρουσίων του Κιλκίς.
Με αισθήματα πνευματικής χαράς εκκλησιάστηκαν οι 14 μόνιμοι κάτοικοι του χωριού και άπαντες μοιράστηκαν την ευλογία του Παναγίου Πνεύματος. Ορμώμενος από την σημερινή Ευαγγελική Περικοπή όπου περιέχεται η παραβολή των «κακών γεωργών», ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς ευχήθηκε σε όλο το εκλεκτό Εκκλησίασμα να ζει την μετάνοια στην οποία μας καλεί και ο Τίμιος Πρόδρομος, ώστε να μην επιτρέψουμε, όπως χαρακτηριστικά είπε, στην αχαριστία να μας στερήσει την Θεία Υιοθεσία, ούτε στον εγωισμό μας να μας αποξενώσει από τον Κύριό μας!
«Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ξεδιπλώνει μπροστά μας την ιστορία της θείας Οικονομίας, αλλά και το δράμα της ανθρώπινης αχαριστίας. Μέσα από την Παραβολή των Κακών Γεωργών, ο Κύριος χρησιμοποιεί την εικόνα του αμπελώνα, μια εικόνα γνώριμη από την Παλαιά Διαθήκη, για να περιγράψει τη σχέση του Θεού με τον εκλεκτό λαό Του και κατ’ επέκταση, με ολόκληρη την ανθρωπότητα» είπε στην αρχή της ομιλίας του και συνέχισε:
«Ο Θεός παρουσιάζεται ως ο στοργικός «οικοδεσπότης». Δεν δημιουργεί απλώς τον κόσμο, αλλά τον περιβάλλει με «φραγμόν» για προστασία, του δίνει λειτουργικότητα με το πατητήρι τον «ληνόν» και τον θωρακίζει πνευματικά χτίζοντας «πύργον». Ο αμπελώνας είναι η Εκκλησία, είναι η ίδια η κτίση που εμπιστεύθηκε ο Δημιουργός στα χέρια του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν είναι ιδιοκτήτης, αλλά «γεωργός» και οικονόμος των δωρεών του Θεού.
Ωστόσο, η παραβολή αποκαλύπτει τη μεγάλη πληγή της ανθρωπότητας, που είναι ο σφετερισμός. Οι γεωργοί λησμόνησαν την ιδιότητά τους. Θεώρησαν το αμπέλι δικό τους. Όταν ο Θεός έστειλε «τους δούλους του», δηλαδή τους Προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη, για να ζητήσει τους πνευματικούς καρπούς, εκείνοι απάντησαν με βία, διωγμούς και θάνατο. Το αποκορύφωμα της θείας αγάπης, αλλά και της ανθρώπινης ανταρσίας, έρχεται με την αποστολή του Υιού, «εντραπήσονται τον υιόν μου» (Ματθ. κα΄, 37), λέει ο Πατέρας. Αντί όμως για μετάνοια, οι γεωργοί οδηγούνται στο έγκλημα «δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν και κατάσχωμεν την κληρονομίαν αυτού» (Ματθ. κα΄, 38).
Αυτό το «και λαβόντες αυτόν εξέβαλον αυτόν έξω του αμπελώνος και απέκτειναν» (Ματθ. κα΄, 39) προεικονίζει τη Σταύρωση του Χριστού έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ. Είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να διώξει τον Θεό από τη ζωή του, για να γίνει ο ίδιος αυτόνομος κυρίαρχος».
Στη συνέχεια υπογράμμισε: «Αδελφοί μου, η παραβολή αυτή δεν αφορά μόνο τους Φαρισαίους της εποχής εκείνης. Αφορά και όλους εμάς σήμερα. Πόσες φορές συμπεριφερόμαστε σαν κακοί γεωργοί; Όταν θεοποιούμε τα υλικά αγαθά, όταν θεωρούμε τη ζωή, την υγεία, τα τάλαντα που έχει ο καθένας μας, ως αποκλειστικό μας επίτευγμα και όχι ως δωρεά του Θεού, τότε σφετεριζόμαστε τον αμπελώνα. Όταν κλείνουμε τα αυτιά μας στη φωνή της συνείδησης και στον λόγο του Ευαγγελίου, λιθοβολούμε τους «δούλους» Του.
Ο Χριστός κλείνει την παραβολή με τα λόγια του Ψαλμού «λίθον ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας» (Ματθ. κα΄, 42). Ο Χριστός, που απορρίφθηκε και σταυρώθηκε, γίνεται ο ακρογωνιαίος λίθος της Εκκλησίας. Όποιος χτίζει τη ζωή του πάνω σε Αυτόν, μένει ασάλευτος. Όποιος Τον αγνοεί, συντρίβεται από το βάρος της δικής του αυταπάτης».
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος: «Ας αναλογιστούμε, λοιπόν αγαπητοί μου, ποιους καρπούς προσφέρουμε στον Κύριο του Αμπελώνος. Η Χάρη του Θεού δεν ιδιοποιείται. Αν δεν καρποφορήσουμε, «αρθήσεται αφ’ υμών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρποὺς αυτής» (Ματθ. κα΄, 43). Ας μην επιτρέψουμε στην αχαριστία να μας στερήσει τη θεία υιοθεσία. Ας μην επιτρέψουμε στον εγωισμό μας να μας αποξενώσει από τον Θεό, αλλά με ταπείνωση και μετάνοια ας γίνουμε εργάτες αγαθοί, ώστε να αξιωθούμε να γίνουμε και συγκληρονόμοι της Βασιλείας Του».