Με τη συμμετοχή πλήθους φιλέορτων πιστών εορτάστηκε η ιερά μνήμη της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στο ορεινό Ίσωμα των Κρουσίων Κιλκίς, εορτή που αποτελεί την δεύτερη πανήγυρη της Ενορίας.
Την παραμονή, το εσπέρας της Κυριακής 27 Ιουλίου 2025, τελέστηκε ο πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπέρινός, στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος ενώ ακολούθησε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος της Αγίας Ειρήνης υπό τη μουσική υπόκρουση της Φιλαρμονικής του Γ’ Σώματος Στρατού.
Μεταξύ των πιστών μετείχαν ευλαβικώς ο Δήμαρχος Κιλκίς κ. Δημήτριος Κυριακίδης, ο Διοικητής της 71ης Α/Μ Ταξιαρχίας «Πόντος» κ. Βασίλειος Παπαδόπουλος, ο Αντιδήμαρχος Κιλκίς κ. Αλέξανδρος Σημαιοφορίδης, η Αντιπρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου Κιλκίς κα Χριστίνα Χρυσοχοΐδου, ο Αντιδήμαρχος Αμπελοκήπων – Μενεμένης, ο Πρόεδρος της τοπικής Κοινότητας Ισώματος, η Υποδιευθύντρια της Αστυνομικής Διεύθυνσης Κιλκίς κα Μαγνήσαλη και ο Διοικητής του Α.Τ. Λαγκαδά.
Στην προσλαλιά του ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς ανέφερε μεταξύ των άλλων: «Σήμερα κινήσαμε και βρεθήκαμε στο όμορφο Ίσωμα για να μετάσχουμε στην δεύτερη πανήγυρη του Ιερού Ναού. Ήρθαμε για να ασπαστούμε την Εικόνα μιας ανδρείας γυναίκας, της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου. Ήρθαμε να λάβουμε, ως αντίδωρο, το μήλο, το οποίο είναι συνυφασμένο με την ασκητική ζωή της. Κυρίως όμως προσήλθαμε για να λάβουμε, επικαλούμενοι το όνομά της, τη χάρη της η οποία ζει και κινείται μέσα στο χώρο της Εκκλησίας του Χριστού.
Εάν μας καθηλώνει το μαρτύριο των Μαρτύρων της πίστεως μας, οι οποίοι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, ακρωτηριάστηκαν, κακοποιήθηκαν, δώσαν το αίμα τους για τον Χριστό, πολύ περισσότερο μας καθηλώνει το Μαρτύριο της συνειδήσεως. Αυτή η προσφορά του εαυτού μέσα σε συνθήκη ειρήνης και ομαλότητας. Η προσφορά του εαυτού και το ασκητικό πνεύμα, το οποίο είχαν οι Όσιοι στη ζωή τους.
Μεγάλα αθλήματα, μας καταθέτουν οι Όσιοι της πίστεώς μας. Μεγάλος και ο άθλος της Αγίας Ειρήνης, η οποία τον 9ο αι. μ.Χ., έφυγε από την Καππαδοκία για να επιλεχθεί, ανάμεσα σε πλήθος όμορφων κοριτσιών, για τη θέση της αυτοκράτειρας. Όμως εν τέλει δεν επιλέχθηκε για τη θέση της συζύγου του Αυτοκράτορος. Της είχε όμως προφητεύσει ο Άγιος Ιωαννίκιος ο Μεγάλος στη συνάντησή τους ότι θα γινόταν μέλος της αδελφότητας και Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Χρυσοβάλαντου.
Εκεί μέσα από συγκυρίες και από την καθημερινότητα οδηγήθηκαν τα βήματά της και απέθεσε τον ιερό της ζήλο σε αυτό το Μοναστήρι. Με ταπείνωση, με εξομολόγηση, με άσκηση, σωματική και πνευματική, με μελέτη των Αγίων Πατέρων και του Ευαγγελίου, έδινε καθημερινά το παρών στη ζωή της Μονής έτσι ώστε μέσα από την ευλογία να είναι ένα πρόσωπο το οποίο φιλότιμα και φιλόχριστα θα αγωνίζεται προσευχητικά και ασκητικά παράλληλα με τα άλλα καθήκοντά της στη Μονή.
Όταν η Ηγουμένη εκοιμήθη εν Κυρίω, όλη η Αδελφότητα έστρεψε τα βλέμματά της σε αυτήν, αφενός μεν για να εκπληρωθεί η προφητεία, αφετέρου δε για να κάνει υπακοή, για ακόμη μία φορά.
Η σε λίγο Ηγουμένη, η οποία δεν επεδίωκε καμία διάκριση και καμία πρωτεύουσα θέση, ήθελε να είναι αφανής εργάτρια του Χριστού.
Ανέλαβε την ηγουμενία έως την οσιακή κοίμησή της στην ηλικία 103 χρονών, καθ’ υπόδειξην του Αγγέλου, ο οποίος την ετοίμασε, αποχαιρέτησε όλες τις αδελφές.
Στη διάρκεια της ηγουμενίας της υπήρξαν πολλά τα θαυμαστά γεγονότα, τα οποία απεκάλυψε ο Θεός στη ζωή της. Διά μέσω των διηγήσεων, σώζονται έως και σήμερα τα πνευματικά παλαίσματα αυτής της μεγάλης ασκήτριας της πίστεώς μας.
Εστίασε στην ομιλία του σε δύο σημεία της Αγίας, το πρώτο ότι αγαπούσε την προσευχή και το δεύτερο ότι ασκήθηκε ιδιαίτερα στη νηστεία.
«Από νωρίς έκανε τη νύχτα ημέρα και προσευχόταν διαρκώς προς τον Κύριο για τη σωτηρία της ψυχής της και όλου του ανθρώπινου γένους. Ήταν τέτοια η εξάσκηση της στην προσευχή, όπως μας αναφέρει ο Ιερός Υμνωδός, που προσευχόταν δύο ημέρες με ανυψωμένα τα χέρια προς τον Κύριο μας και χρειαζόταν ανθρώπινη παρέμβαση για να κατεβάσουν τα χέρια της και να ξανανιώσει τη μυϊκή της δύναμη να επανέρχεται, καθότι η αφοσίωση της ήταν ολοκληρωτική.
Τέτοια ήταν η αυταπάρνησή της. Ένα είδος μαρτυρίου και μαρτυρίας κατέθεσε η μεγάλη αυτή ασκήτρια της πίστεώς μας προς τον Κύριον Ιησού Χριστό.
Το δεύτερο ήταν τα θαυμάσια μήλα, τα οποία της προσφέρθηκαν από την Νήσο Πάτμο ως ευλογία του Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού. Το ένα το κράτησε ως ευλογία στη ζωή της, το άλλο το έδωσε στις Μοναχές και το τρίτο το κράτησε ως τροφή για την περίοδο της νηστείας.
Ένα μήλο για σαράντα ημέρες νηστείας. Αυτό δεχόταν να λάβει ως δώρο στη σάρκα της, δίνοντας όλη την ύπαρξη της στον Θεό. Ας αναλογιστούμε τη νηστεία που κάνουμε εμείς. Θα μπορούσαμε να αρκεστούμε σε ένα μήλο; Θα είχαμε αυτό το ψυχικό σθένος; Θα είχαμε αυτό το ψυχικό μεγαλείο; Θα είχαμε αυτήν την πνευματική ολοκλήρωση; Αυτό ας είναι ένα μέτρο σύγκρισης για όλους μας, έτσι ώστε, τουλάχιστον, να τηρούμε την βασική νηστεία πάντοτε, αυτή της Τετάρτης και της Παρασκευής.
Παράλληλα ας ασκήσουμε στα παιδιά ώστε από μικρή ηλικία να μαθαίνουν, όπως ακριβώς μαθαίνουν να μιλούν και να παίζουν, έτσι να διδαχθούν και την ευλογία της νηστείας, δεν θα πάθουν τίποτα αλλά αντίθετα θα ωφεληθούν. Όλα είναι στον λογισμό του ανθρώπου, ο οποίος μπορεί να κατακτήσει πολλά πνευματικά Έβερεστ εάν το θελήσει όντως να είναι συντροφευμένος με τον Χριστό!
Ας έχουμε λοιπόν αυτά, ως μέτρο σύγκρισης και ας λάβουμε δύναμη για την προσωπική μας άσκηση σε περιόδους νηστείας, επικαλούμενοι τη δύναμη, την ανδρεία της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου».
Τέλος, ευχήθηκε σε όλους να έχουν πλούσια και άφθονη τη χάρη και τη μεσιτεία της Αγίας Ειρήνης έτσι ώστε με το πνευματικό της σθένος να βαδίζουμε στη ζωή μας και να γευόμαστε και εμείς κατά το μέτρο της κατακτήσεώς μας τη χάρη του Χριστού σε αυτήν.