Την Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2025, Κυριακή του Ασώτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίος, ιερούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κιλκίς.
Στις Ιερές Ακολουθίες πλαισιώθηκε από τον Προϊστάμενο του Ναού Παν. Αρχιμ. π. Νικόλαο Ταλζίγιε, τον Εφημέριο Πρωτ. π. Χριστοφόρο Μουγίγκο, τον Πρεσβύτερο π. Δημήτριο Αρουτζίδη, τον Αρχιδιάκονο π. Φιλόθεο Τσαμπαζάκη και τον Διάκονο π. Μεθόδιο Γεωργιάδη και απευθύνθηκε στις καρδιές των πιστών που προσήλθαν στον Ναό, εμφορούμενος από την ακουσθείσα Ευαγγελική Περικοπή.
«Όπως τα μέλη του σώματος είναι άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, έτσι και οι Κυριακές του Τριωδίου, στο οποίο εισήλθαμε, είναι οργανικά δεμένες η μία με την άλλη, εξ απόψεως περιεχομένου. Η ταπείνωση του Τελώνου της προηγούμενης Κυριακής, μας οδηγεί σήμερα στη μετάνοια του Ασώτου. «Ευαγγέλιον εν Ευαγγελίῳ» χαρακτηρίστηκε η παραβολή του Ασώτου, που ακούσαμε σήμερα. Και τούτο, γιατί δείχνει την αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό Πατέρα, αλλά συγχρόνως και τη μεγάλη πατρική αγάπη του Θεού, για την επιστροφή και τη σωτηρία του ανθρώπου» είπε και συνέχισε:
«Ο μικρότερος γιος αποστατεί από το σπίτι, παίρνει το μερίδιο της πατρικής κληρονομιάς και φεύγει σε τόπο μακρινό, όπου κατασπαταλάει τα πάντα «ζων ασώτως». Αυτή η ψευδαίσθηση της δήθεν ελευθερίας με την φυγή από το σπίτι, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό. Μετά τις σπατάλες και τις ασωτίες, έρχεται ο λιμός, η πείνα, που αναπόφευκτα επιφέρει τον θάνατο. Νομίζω το γνωρίζουμε και το βιώνουμε όλοι μας, πως η αποστασία μας από το πατρικό σπίτι, που είναι η Εκκλησία, έχει σαν αποτέλεσμα την πνευματική μας πείνα και την επερχόμενη πνευματική μας νέκρωση.
Τι κάνουμε όμως όταν φθάσουμε σε τέτοιο σημείο; Απελπιζόμαστε ότι δεν υπάρχει λύση και σωτηρία για μας; Ποτέ! Ερχόμαστε «εις εαυτόν», δηλαδή συνειδητοποιούμε και παραδεχόμαστε με ταπείνωση το λάθος και μετανοούντες επιστρέφουμε στην πατρική αγκαλιά. Ας μη ξεχνάμε, πως ποτέ ο Χριστός δε στάθηκε στην αμαρτία, ούτε κατέκρινε κανένα, αλλά αντίθετα τόνισε τη σημασία και το μεγαλείο της μετάνοιας και τη χαρά που προξενεί αυτή, λέγοντάς ότι «αληθινά, γίνεται μεγάλη χαρά στον ουρανό για έναν άνθρωπο που μετανοεί» (Λουκ. κε, 7).
Αν ο μικρότερος γιος μοιάζει με τον Τελώνη, ο μεγαλύτερος μοιάζει με τον Φαρισαίο. Εκτελεί κατά γράμμα τα θελήματα του πατέρα. Τον υπακούει τυφλά. Έχει όμως ιδιοτέλεια αυτή η συμπεριφορά του. Κι αυτό φαίνεται στην αντίδραση της επιστροφής του αδελφού του. Δε δείχνει αγάπη και χαρά, αλλά γογγυσμό «κοίτα πως υποδέχεσαι τον άσωτο γιο σου. Για μένα δεν έκανες τίποτα».
Αδελφοί μου, η υποταγή μας στο θείο θέλημα πρέπει να κινείται από αγάπη και όχι από συμφέρον. Έρχομαι και ζω σε κοινωνία μαζί σου Κύριε, όχι γιατί σε φοβάμαι ή γιατί περιμένω να μου ανταποδώσεις κάτι ως ανταμοιβή. Έρχομαι και ζω κοντά σου Κύριε, γιατί σ’ αγαπώ!»
Υπογράμμισε ότι, δυστυχώς, ο σύγχρονος άνθρωπος σκέφτεται και σχεδιάζει τα πάντα ερήμην του Θεού. Υψώνει διάφορα είδωλα μαζί με το αυτοείδωλό του και αυτοθαυμάζεται για την αυτάρκειά του «είδες τι πέτυχα; Δε σ’ έχω ανάγκη Θεέ». Και ο απόδημος της χάριτος του Θεού άνθρωπος, βρίσκεται στο σταυροδρόμι της ιστορικής του πορείας οδηγούμενος ολοταχώς στον πνευματικό του θάνατο.
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος: «Εδώ ακριβώς πρέπει να εστιάσουμε στο σημείο της πατρικής αγάπης και φιλανθρωπίας του Θεού Πατέρα. Περιμένει υπομονετικά την επιστροφή του άσωτου γιου και όταν τον βλέπει να επιστρέφει από μακριά βγαίνει στο δρόμο να τον αγκαλιάσει και να τον καταφιλίσει. Και δε σταματά εκεί, τον ντύνει με βασιλικά ενδύματα, του βάζει δακτυλίδι, σύμβολο υιοθεσίας και σφάζει για χάρη του, να τον ταΐσει με το σώμα του και να τον ποτίσει με το αίμα του «τον μόσχον τον σιτευτόν», δηλαδή τον Μονογενή Υιόν Του, τον Σωτήρα μας Χριστό, ο οποίος θυσιάσθηκε «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας» προσφέροντας αιώνια το Σώμα και το Αίμα του, διά της Εκκλησίας Του, σε όλους μας «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».
Η περίοδος του Τριωδίου είναι αυτή ακριβώς η ευκαιρία μας, αγαπητοί μου, για επιστροφή στην πατρική οικία και στη ζεστή αγκαλιά του Κυρίου μας, για να νιώσουμε τη φιλανθρωπία Του και να βιώσουμε την πλήρη ελευθερία, που μας χαρίζει η αγαπητική σχέση μαζί Του!».
Ο Προϊστάμενος του Ναού ανέγνωσε εγκύκλιο του Μητροπολίτη σχετικά με την πρόσφατη ιεραποδημία του ίδιου και ομίλου προσκυνητών στην Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά και στο παλαίφατο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, όπου του επιφυλάχθηκε, από τον Μακαριώτατο Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρο, η υψιστή τιμή της απονομής του παρασήμου του Ανωτέρου Ταξιάρχη του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου για την ταπεινή προσφορά της Ιεράς Μητροπόλεως Πολυανής και Κιλκισίου στην Ιεραποστολή. Απονομή την οποία, όπως τόνισε, την προσφέρει σε όλο το ποίμνιο του, τα πνευματικά του παιδιά, καθώς αυτοί στηρίζουν το έργο της Ιεραποστολής στην Αφρική και ιδιαίτερα στην περιοχή της Ουγκάντας.
Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος, ανέγνωσε την ειδική ευχή για την κατάπαυση των σεισμών που πλήττουν τελευταία την Σαντορίνη και την Αμοργό, καλώντας τους πιστούς σε θερμή προσευχή με δύναμη ψυχής, παρακαλώντας τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να σταματήσει την επώδυνη φανέρωση των σεισμών και των τεραστίων προβλημάτων που δημιουργεί στους κατοίκους των νήσων του Αιγαίου.
Ακολούθως ευλόγησε την αγιοβασιλόπιτα του Συλλόγου Ιεραψαλτών της Ιεράς Μητροπόλεως «Πέτρος ο Γλυκύς» στην εστία του Ι. Μητροπολιτικού Ναού, χαιρετίζοντας πατρικά τον Πρόεδρο και όλα παριστάμενα μέλη, ευχόμενος υγεία, δύναμη, προκοπή και επαύξηση της προσπάθειας επ’ αγαθώ της τοπικής Εκκλησίας.