Την Κυριακή του Παραλύτου, 11 Μαΐου ε.έ., μέσα στο κλίμα της αναστάσιμης χαράς της περιόδου που διανύουμε, τελέσθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Κιλκίς Δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία.
Προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ. Πλάτων, συλλειτουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πολυανής και Κιλκισίου κ. Βαρθολομαίου, πλαισιουμένων υπό του Πρωτ. π. Γεωργίου Τοκούζη, Κληρικού της Ι.Μ. Ρόδου, των Εφημεείων του Ναού και των Ιεροδιακόνων της Ι. Μητροπόλεως.
Εν συνεχεία τελέστηκε Ιερό Μνημόσυνο, με αφορμή τη συμπλήρωση 18 ετών από την εις Κύριον εκδημία του αοιδίμου Επισκόπου Τράλλεων κυρού Ισιδώρου (†14 Μαΐου 2007), του και Προηγουμένου της Παλαιφάτου Μεγάλης Μονής του Ευαγγελιστού Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην Πάτμο.
Οι δύο Ιεράρχες, Κιλκισίου και Λαγκαδά, καθώς και ο Πρωτ. π. Γεώργιος Τοκούζης, πνευματικά παιδιά του ευγενούς και αρχοντικού Ιεράρχου του Οικουμενικού Θρόνου, τίμησαν και φέτος οφειλετικώς και καθηκόντως την αγαθή του μνήμη.
Ο μακαριστός Επίσκοπος Τράλλεων, με γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα, υπηρέτησε πιστά την Εκκλησία και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές των Χριστιανών, αφού κήρυξε με αγάπη το Ευαγγέλιο του Χριστού και παράλληλα διακρίθηκε για την φιλανθρωπία και το ακατάκριτο του χαρακτήρα του.
Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο σεπτός Ποιμενάρχης του Κιλκίς, ο οποίος ανέλυσε την σημερινή Ευαγγελική περικοπή:
«Σήμερα αγαπητοί αδελφοί μου, την τέταρτη Κυριακή από του Πάσχα, η Εκκλησία μας προβάλει ένα εκπληκτικό θαύμα του Κυρίου. Πρόκειται για τη θεραπεία ενός παράλυτου άνδρα, που κατέκειτο παράλυτος για 38 ολόκληρα χρόνια.
Ανέβηκε λοιπόν ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα και επισκέφθηκε την προβατική κολυμβήθρα της Βηθεσδά. Η κολυμβήθρα αυτή ήταν μια δεξαμενή με νερό και είχε γύρω της πέντε στοές, γεμάτες με πλήθος άρρωστων ανθρώπων, που περίμεναν την θεραπεία τους. Η αγάπη του Θεού είχε δώσει μία μικρή παρηγοριά στον πονεμένο αυτό λαό, γιατί όπως μας εξιστορεί στο γεγονός ο ευαγγελιστής Ιωάννης «άγγελος γαρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρᾳ, και εταράσσετο το ύδωρ· ο ουν πρώτος εμβὰς μετὰ την ταραχὴν του ύδατος υγιής εγίνετο ω δήποτε κατείχετο νοσήματι.» (Ιωαν. ε΄, 4).
Γνωρίζοντας ο Κύριος, ότι ήταν πολύ καιρό εκεί, άρχισε να διαλέγεται μαζί του και τον ρωτά «θέλεις υγιής γενέσθαι;» (Ιωαν. ε΄, 6). Περίεργη ερώτηση θα έλεγε κανείς. Κι όμως τον ρωτά, γιατί με την ερώτηση αυτή απευθύνεται στην ελεύθερη θέλησή του και ζητά τη συγκατάθεσή του, σεβόμενος το αυτεξούσιο που του χάρισε από την στιγμή που τον έπλασε. Όπως λοιπόν ελεύθερα ο άνθρωπος προτίμησε την αμαρτία, έτσι ελεύθερα πρέπει να επιθυμήσει και τη σωτηρία του. Η απάντηση του παραλυτικού ξαφνιάζει, γιατί δεν είναι άμεση αλλά έμμεση «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλῃ με εις την κολυμβήθραν· εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει.» (Ιωαν. ε΄, 7). Η απάντηση αυτή του παραλυτικού δείχνει όλο τον πόνο της εγκατάλειψης και της μοναξιάς, περισσότερο και από την παραλυσία του. Έχει όμως βάθος. Ο άνθρωπος αυτός δεν έχει κανέναν, ούτε συγγενή, ούτε φίλο. Αισθάνεται τραγικά μόνος και εγκαταλελειμμένος. Εδώ ταιριάζει απόλυτα θα λέγαμε ο στίχος του ελληνικού τραγουδιού «Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι σαν το ξεχασμένο στάχυ. Ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος», ένα τραγούδι που εκφράζει απόλυτα την ερήμωση της κοινωνίας μας.
Το σημερινό θαύμα αγαπητοί μου, αποκαλύπτει αφενός μεν την αγάπη του Θεού προς τον πάσχοντα άνθρωπο, αφετέρου δε το υπαρκτό αλλά κρυφό δράμα της ψυχής του ανθρώπου της ηλεκτρονικής εποχής μας. Έφθασε ο άνθρωπος σήμερα να γίνει αδιάφορος, εξαιτίας της εγωπάθειάς του. Δεν τον ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος άνθρωπος, σε ποια κατάσταση είναι. Το δράμα αυτής της εποχής εξαπλώνεται σαν επιδημία στις ανεπτυγμένες και προηγμένες κοινωνίες και απειλεί την ανθρώπινη ψυχική ισορροπία. Και τούτο γιατί, ενώ ο άνθρωπος πλάσθηκε εξαρχής, κατ’ εικόνα Θεού, να ζει σε κοινωνία προσώπων κατά το πρότυπο της Αγίας Τριάδος, εξέπεσε στην αμαρτία και έχασε την οντολογική και κοινωνική του υπόσταση, καταντώντας αντικοινωνικός. Έρχεται όμως ο νέος άνθρωπος, ο νέος Αδάμ, ο Κύριός μας Ιησούς, για να δώσει το μέτρο του αληθινού ανθρώπου. Μόνο ο Χριστός μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο από αυτό το μαρτύριο της μοναξιάς. Μόνο Αυτός μπορεί να κάνει τον εξελισσόμενο πολιτισμό μας πιο ανθρώπινο.
Ας ανοίξουμε αδελφοί μου την καρδιά μας στον συνάνθρωπό μας. Ας βιώσουμε την αγάπη στις πραγματικές της διαστάσεις, μέσα από την λατρευτική ζωή της Εκκλησίας μας. Και τότε θα δούμε, ότι αυτό το δόσιμο της αγάπης δεν σπάει μόνον την μοναξιά του άλλου, αλλά γεμίζει ταυτόχρονα και την δική μας καρδιά. Οι άνθρωποι του πόνου, της θλίψης και της μοναξιάς που με δάκρυα ψελλίζουν το «άνθρωπον ουκ έχω», ας έρθουν κοντά στο Χριστό τον μόνο σίγουρο φίλο και αδελφό. Ας έρθουν στη νέα κολυμβήθρα της Βηθεσδά, που είναι η Εκκλησία Του, για να γεμίσει η ζωή τους χάρη και παρηγοριά. Μέσα εκεί μια νέα μέρα ξημερώνει για τον καθένα μας και μια νέα ζωή αρχίζει, αφού ο Χριστός ο Ίδιος είναι ζωή και ανάσταση για όλο τον κόσμο. Είναι η απάντηση του Κυρίου μας στο «άνθρωπον ουκ έχω», μία απάντηση με τα παρήγορα λόγια Του από το Δοξαστικό τροπάριο της Λιτής «διὰ σε άνθρωπος γέγονα, διὰ σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπον ουκ έχω;»! Χριστός Ανέστη!».